Oorcorrectie ervaring + Voor en Na

Op 3 juni werd ik geopereerd aan mijn oren, het was een spannende dag! Na 12 uur 's nachts mocht ik niks meer eten en vanaf 10 uur 's morgens niks meer drinken! En ik werd pas om 2 uur geopereerd, dus je kan wel bedenken hoeveel honger ik had! Toen ik zo'n operatiejasje ding aan had moest ik in het bed gaan liggen en werd ik naar een kamer gebracht waar ik moest wachten totdat ik naar de operatie kamer werd gebracht.

Links - na de operatie
Rechts boven - hoe het eerst was
Rechts onder - bijna naar de operatiekamer! 



EĆ©nmaal in de operatie kamer werd ik op de operatietafel geplaatst, die gelukkig lekker warm was. Ik kreeg een infuus in m'n ader en daar werd de narcose in gedaan ( weet niet hoe je het anders moet zeggen ). En volgens mij was ik gelijk vertrokken.

Als je onder narcose bent geweest word je heel apart wakker, ik kon geen woord uit m'n keel krijgen omdat daar natuurlijk zo'n luchtpijp in had gezeten, ook werd ik heel emotioneel. Ze zeiden dat dit heel normaal was, ik bleef ook maar zeggen: 'ik snap niet waarom ik huil, maar ik kan er niks aan doen!' Dit was om 4 uur. Toen ik weer in de ziekenhuiskamer lag kreeg ik een bakje met koekjes en water. Het water had ik zo opgedronken, maar ik kreeg niks door m'n keel, behalve 1 koekje. Natuurlijk zat er een groot blauw verband op m'n hoofd, niet erg aantrekkelijk, maarja de hechtingen moeten op hun plaats blijven zitten, deze moest ik een week omhouden. Rond 8 uur ging ik weer naar huis.

Eenmaal thuis was ik heel erg moe, dit kwam natuurlijk door de narcose en de zenuwen, ik heb toen nog een halve peer gehad en dat was het eten wat ik voor die dag gegeten had. Ik ben altijd gewend om op m'n zij te slapen, gelukkig kon dit ook nog omdat de verdoving er nog in zat.

Maar toen werd het woensdag, die middag kreeg ik al erg last maar die nacht was een regelrechte hell. Ik had zoveel pijn, en ik wil anderen niet bang maken maar echt het deed zoveel pijn! Ik kon niet op m'n zij liggen, en ik had echt de neiging om die band van m'n hoofd af te halen. Ik slikte diclafonac ( hoe zeg je dat ) en paracetamol, maar op dat moment hielp het voor geen meter. Gelukkig de dagen daarna wel en de pijn werd steeds minder.

Natuurlijk kon ik niet mijn haren wassen, dus je kunt je wel voorstellen dat na een week mijn haar behoorlijk vet was. Dinsdag ( dus precies een week later ) mocht het verband eraf, het zat zo strak en ik was echt blij dat het eraf mocht, toen ik thuis kwam heb ik gelijk gedoucht!

En nu moet ik nog 5 weken met een haarband omlopen, maar dit vind ik niet heel erg want ik ben super blij met het resultaat!  Er komt nog een goeie foto van hoe het er nu precies uitziet, maar ik heb nu allemaal korstjes op m'n oren van de jeuk van het helen dus die komen later online!

Dusja, dit waren mijn ervaringen. Hopelijk hebben sommigen hier wat aan en als je nog verder vragen hebt kun je hier een comment achter laten of mij mailen!

Liefs, Elbrich




6 opmerkingen

  1. Knap dat je de stap naar de operatie hebt durven maken, het lijkt mij namelijk best eng. De operatie en pijn klinkt niet aantrekkelijk, daarom heb ik alleen maar meer bewondering voor je dat je het durfde. Ben benieuwd naar het eindresultaat!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik ben blij dat je er zo blij mee bent! Ben benieuwd hoe het eruit ziet. Zoiets blijft toch heel heftig; de keuze maar vooral ook de operatie zelf. X

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoihoi,
    knap dat je deze stap hebt durven zetten! Binnenkort (over 2 maand) wordt ik ook geopereerd aan mijn beide oren, maar dan onder plaatselijke verdoving. Ik heb al erg lang last van mijn oren, net zoals jou: het zijn niet belachelijke grote flaporen maar zoals de dokter al tegen me zei, het zijn toch echt wel degelijke flaporen. Zou je een na foto willen plaatsen, ben erg benieuwd naar het resultaat! Vond je het de moeite waard? En hoe reageerden je vrienden erop en klasgenoten? Ik zie er zelf erg tegenop om een paar weken met een haarband om te moeten lopen want dan zal iedereen op den duur wel gaan vragen waarom ik elke dag een haarband draag. Hoe heb jij dit gedaan?
    Hopelijk kan je antwoord geven op mijn vragen en heb je een na-foto!
    Liefs!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Laat je e-mail adres even hier even weten, dan stuur ik je foto's en kan ik uitgebreid op je vragen antwoorden!

      Verwijderen
  4. Hey,
    Ik zou ook graag weten hoe het allemaal was erna. Was het niet genant om zo naar school te gaan? Werd je niet gepest of vroegen ze niet constant vragen? Ik ga mij ook laten opereren en dan onder volledige verdoving... Hopelijk lees je dit en beantwoord je me ook! Want ja.. Het is al ongeveer zo een 2 jaar geleden dat je dit hebt gepost!
    Groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Anoniem, het gaat nu goed, merk niks meer! Als je even een mailtje stuurt naar mijn mail adres bij contact kunnen we even praten! Groetjes!

      Verwijderen

Bedankt voor je lieve reactie.